Hann var farin saman við foreldrunum hjá Dávid, tí at hvørki eg ella Lis høvdu tíð ella orku til hetta beint nú. Og hevði valt ein føðingardag frá, fyri heldur at fara at sparka. Tað var umleið tá ið hann valdi føðingardagin frá, at ketan hjá mær hoppaði av.

Nú svevur hann nokk hjá ommu, við medaljuni við songarstokkin, kolbláur tí at onkur runavíkingur tacklaði hann allatíð. Ynskir sær beinskinnarar,  sum Lis og eg ikki ordiliga hava tikið okkum saman til at keypa enn. Og er ikki ein gang serliga stórur, í mun til hinar.

Hvørki Lis ella eg duga at sparka, so eg giti at tað má vera okkurt úr Gøtu. Serliga tí at hann viðmerkti um næsta dyst, at “næstu ferð skulu vit berjast ímóti …”